woensdag 25 april 2018

Turbulentie

Het was diep in de nacht. De maan scheen door mijn ver geopende raam. Het was muisstil tot turbulentie ontstond. Régis, Romeo, Juliette en ik veerden op uit onze slaap. Uit de verte kwam gegil, geschreeuw, lawaai met hoge dierlijke tonen. De hondjes gromden zachtjes. Gevaar! Ik spitste mijn veel minder vermogende oren en probeerde het in gedachten te herleiden. Waren het de wilde zwijnen in het bos waarvan we alleen soms de sporen zagen? Waren het mijn eigen poezen die vochten met vossen, wezels of dassen? Reeën die pijnlijk bevielen of hun jongen bewaakten?  

Het is sinds een week volop lente in Frankrijk en met de lente komen de geluiden op gang. Overdag vogels, grasmaaiers, meer autoverkeer en gepraat van rondtrekkende wandelaars op pelgrimstocht en 's nachts uilen maar dan als tegenwicht die intense nachtelijke stilte na de dag. Diep is de stilte die ver reikt, alle onrust van binnen doet verstommen en je week als een schelpdier maakt. Een milde zachtaardige broosheid ontstaat, goed voor je ziel. Waarna je ziel door bewustwording verkwikt en verfrist dóór kan met leven, met ademen en brandstof leveren, inspiratie opdoen. Dum spiro, scribo.

Oer stilte kenmerkt voor mij de Morvan. Zonder haar ben ik er niet, woon ik nergens en leef ik niet. Of zo voelt het. Hiervoor ben ik hier komen wonen. Thuisgekomen. Thuis in de stilte betekent niet altijd met een milde glimlach onderuitgezakt wachten op dingen die komen. Gelukkig wist ik al dat thuis in deze stilte veelal confrontatie met woeste dromen betekent, oude of nieuwe, met diepe verlangens en vooral met warrige woorden die je niet meteen kunt duiden. Pure levenslust in de vorm van taal die eeuwig opborrelt en waar ik iets mee moet weet ik, anders loopt de bron over, loop ik als mens over en treed ik buiten de oevers van normaal functioneren met alle gevolgen van dien. 



Zo ver ben ik gevorderd in de ont-wikkeling van de bedoeling van mijn leven en de kern van mijn bestaan. Ik weet niet of dat ver is en vergeleken met wie of waarmee? Dat maakt ook niet uit. Dat ik besef dat ik naar mijn ziel moet luisteren om niet gek te worden, niet door te slaan of van mijn pad afraken is mijn eigen winst en van niemand anders. Misschien houd ik daarom zo van in mijn eentje als Vitalis met zijn honden door de bossen dwalen en nieuwe paden verkennen? Dwalen betekent luisteren naar de stilte en je intuïtie en het zijn altijd mijn lieve honden die mij soms pas na uren zwijgen weer bij de les en de werkelijkheid halen. Het maakt ze onzeker vertellen ze me dan. Dat ik niets zeg als ze iets goed doen want dat is zo veel en zo vaak... Ze zijn gewend altijd van mij te horen wat ik van ze wil en dat ze de dingen goed doen. Niets is simpeler dan luisteren naar en spreken van hondentaal. Het valt zo mooi samen met intuïtie, met liefde, met bezieling, met stilte, met de Morvan... En onzekerheid kun je leren verdragen. 

Of geldt dit alleen voor mij dan, ik hoor anderen meer schreeuwen en roepen tegen hun honden en erger nog, corrigeren. Alsof ze daar iets van leren! Hondentaal begint niet ná hun handelen, het begint ervóór, bij jezelf en die pup van acht weken die bij je komt wonen, blanco als een wit blad. Alles moet nog geleerd worden, ook al weet hij al veel uit het nest, maar de grote wereld moet gezien en ervaren worden. Dat is de taak van een hondeneigenaar in de eerste twee jaar, de hond de wereld laten zien en er op die manier een relatie mee opbouwen. Zo zie ik het, maar daar, in dat prille beginsel slaat de dit gewend zijnde corrigerende mens vaak de plank al mis. Ik zie het, ik weet het, ik voel het vooral en ik kan er niet tegen. Ik kon dat in Lochem al niet op de hondenschool, aanzien hoe die lieve jonge hondjes zo vreselijk veel goed doen, maar te vaak alleen maar te horen en te voelen (rukken aan die riem!) krijgen wat ze niet goed doen. En dat heb ik nog steeds als ik zie hoe de vrijheid van honden beknot en begrensd wordt, wat zeker hier in Frankrijk vaak het geval is. 

Maar dat intens scherpe en hoge gegil uit het bos die nacht... Wat gebeurde daar? Ik zal het waarschijnlijk nooit weten, maar toen het gebeurde in die diepe donkere lentenacht waarin alleen de maan en de sterren schenen realiseerde ik me dat er iets gebeurde wat ik herken en dat is dit:
Ik begrijp steeds meer dingen niet dan wel. Hoe ouder ik word, (46 bijna, 't is toch wat!) hoe erger dit is. Gelukkig voel ik daarentegen des te meer, iets wat ik niet op school heb geleerd, maar ontstaat uit mezelf. Gelukkig zijn leer je daar ook niet, of dat is mij niet gelukt, dat moet je ervaren. En dat kan ook alleen maar door naar je gevoel te luisteren. Het leven is dus simpel:

Als iets goed voelt, dan moet je het doen. Als iets niet (meer) goed voelt, niet.

Gelukkig hebben mijn honden deze wijsheid al veel langer, ik zou om verschillende redenen maar vooral om deze laatste, niet weten wat ik zonder hen moest beginnen. Samen laten we tegenwoordig meer en meer stiltes vallen, stiltes om te voelen, kleine gaten in de tijd, gaten die als ze groter worden leegte heten en vervolgens ruimte worden. Ruimte ervaren is de grootste beloning die een mens kan geven en krijgen. Het raakt aan met rust gelaten worden, wat begint met zelf met rust laten. Een mooiere wereld begint bij hondjes, maar vooral bij jezelf...   






  
     

vrijdag 30 maart 2018

Paasgedachte


De winter geeft niet snel op dit jaar. Het is Goede Vrijdag en het giet van de regen, net als de afgelopen maanden. Pasen is altijd het feest van een nieuw begin, de geboorte van nieuwe natuur, bloembollen, eieren, paashazen en lente. Daar stellen we ons ook op in en als de natuur doet wat hij zelf wil dan klagen we. De dingen zijn niet zoals we dachten. 


Kwestie van je idee bijstellen, zeg ik dan tegen mezelf. Het ís gewoon nog geen lente, het is meer herfstachtig. Ik houd van de herfst, vooral het licht en de kleuren van de bomen, maar ook het gegeven dat je dan weer lekker meer binnen bent, bij de kachel zitten en wijn drinkend naar het haardvuur staren. Dat kan dit voorjaar veel langer dan verwacht. Hmmm... 



Alleen jammer dat het hier ook ín huis druppelt. In de keuken staan standaard drie emmers en als de lekkage echt erg is ook een pan. En dat als ik hier voor het haardvuur zit, tocht mijn plezier vergalt en de warmte naar alle hoeken en gaten stroomt, behalve om mij heen. Mijn truien slijten sneller dan ooit tevoren. Maar ik klaag niet hoor. Ik heb iets anders bedacht. Want die gedroomde sleutel van een nieuw huis komt wel. En we hebben niet alles zelf in de hand, dan zou het leven ook maar een saaie bedoening zijn. Of niet..?

Om daar achter te komen hebben wij vanmorgen vroeg een glimp van de lente meegepikt. Vroeg, dan bedoel ik écht vroeg, véél te vroeg eigenlijk om op een regenachtige herfstdag je bed uit te komen, maar met de mist en het flauwe zonnetje dat toch als een knipoog even over de Mont Robert piepte waren we niet te houden. Vanuit het idee dat wie geen lente heeft, deze zelf maar moet maken. Dus in je eigen glazen bol kijken en als je wilt in de lucht. Iets creëren geeft rust en kracht. Dat de dingen zijn zoals je ze maakt en je het met die werkelijkheid niet zo nauw moet nemen, dat doen we allemaal al vaak genoeg. Neehoor, gewoon op pad gaan, de boel de boel laten. Stofzuigen komt wel. De boodschappen ook. En al het andere dat altijd moet, waar je ook woont. 
Régis, Romeo&Juliette voelen zoiets haarfijn aan. Ha dat spelletje lijken ze te zeggen: doen alsof het hartje lente is! Heerlijk alle rust en met alle tijd van de wereld spelen, door de bossen struinen, snuffelen aan nieuwe paden en weggetjes en dromen. Veel dromen.
Daar wordt een mens pas gelukkig van! 

Régis 


Romeo


Juliette 



Fijne Paasdagen.








zaterdag 17 maart 2018

Levensverwachting

Als kind hield ik niet van croissants. Als het goede zijn (van de bakker uit het dorp) dan zit er inderdaad een vreemd smaakje aan, haast niet te beschrijven, een beetje zurig, zoals niet-gerezen gist en dan is er ook nog die weke substantie van nat bladerdeeg vermengd met jouw speeksel die plakkerig lang in je mond blijft hangen. Misschien komt het door het soort boter dat de Franse ambachtelijke bakker gebruikt. Ik weet het niet. Waar het me hier vooral om gaat is dat iets dat eerst niet lekker, prettig of fijn is, soms een keerpunt kent en dan ga je er ineens van houden. Je bent van smaak veranderd.

Zonder dat je het door hebt kan ook iemand of iets als een huis je meer en meer tegen gaan staan terwijl die-  of datgene je eerst juist heel erg beviel. Misschien kwam dat door een knap uiterlijk en leerde je het, hem of haar kennen en viel tegen wat er achter de façade school, maar het kan ook zijn dat je op een bepaald moment behoefte aan iemand of iets had en is die behoefte met het voort tikken van de tijd veranderd en rest je niets dan je nieuwe verlangen te gaan bevredigen, of in ieder geval op zoek te gaan naar iets of iemand dat of die in die richting komt Een heel normaal proces in het leven als je nagaat dat de cellen van een menselijk lichaam elk moment veranderen en dus ook de samenstelling van je hersenen die seintjes doorgeven ook wel emoties genoemd. Pin me er niet op vast. Ik weet dit ook maar door erover te lezen.



Ik kan veel dingen niet, maar zwart-wit denken kan ik goed. Dat wordt meestal als een negatieve karaktertrek gezien, maar dat zegt meer over de mensen die dat denken dan over mij vind ik, want ik het is een behoorlijk praktische eigenschap. Kort door de bocht zijn brengt mij verder dan als ik eerst honderdduizend gedachten zou moeten hebben om afwegingen te maken waar ik alleen maar moe van word om toch op hetzelfde punt uit te komen. Beslissingen neem ik liefst à la minute. Dit is voor behoedzame mensen een beangstigende manier van leven, op het onbegrijpelijke af. Je zult mij nooit ergens blijvend aantreffen als ik er niet meer wil zijn. Kortom als ik ergens niet meer wil zijn, omdat het niet goed meer voelt, dan ga ik er weg. Zo simpel leef ik.

Maar soms kan dat niet ook al doe je je best en denk je afscheid te hebben genomen. Er zijn mensen die je blijven intrigeren of waarbij je voelt dat ze met je meegroeien en zichzelf los van jou zien waardoor je allebei kunt groeien en het leerproces delen zonder dat de verandering van de een afbreuk doet aan dat van de ander en andersom. Ruimte geven en nemen speelt hier een rol. Dit heb ik lang niet geweten. Dat je met andere mensen om kunt gaan terwijl jij hen en zij jou ruimte geven en je je eigen gang laten gaan. Dus elkaar niet verstikken, op de huid zitten of anderszins het leven zuur maken omdat je denkt dat dat liefde en vriendschap is.

De bakker uit het dorp maakt de croissants immers ook niet zuurder dan ze zijn. Ik vraag me zelfs af of hij ze zelf zuur zou noemen. Dat doe ik, want ik ben iemand die het nodig heeft om dingen te beschrijven om ze te begrijpen en dan nog lukt dat niet altijd. Als het voorkomt dat ik de dingen die ik opgeschreven heb nog steeds niet begrijp, gooi ik het graag op mijn immer veranderende cellen. Zonder hoofdbrekers. Want reken maar dat mijn lichaam na de kanker nieuwe cellen aan het aanmaken is, als nooit tevoren Ik kan alleen maar hopen dat het gezonde cellen zijn, zoveel mogelijk stress vermijden want is bijzonder ongezond en verder vooral dromen van wat ik allemaal met die nieuwe gezonde wil, kan en ga doen. Want het leven vasthouden werkt niet, het blijft toch altijd voor je liggen. Of dat is ook maar hoe je het wilt bekijken. 


zaterdag 24 februari 2018

Opnieuw bij de huisarts


De huisarts die bijna twee jaar geleden het is gewoon kut voor je tegen me zei, keek me vandaag verheugd aan. We kennen elkaar nog niet zo lang, maar zo voelt het wel. Hij heeft zich drie jaar geleden met zijn vrouw in de Morvan gevestigd, mijn schilderijen hangen in de wachtkamer hopelijk zieke mensen blij te maken, ze hebben beiden mijn roman en dichtbundel gelezen en daar enthousiast en vooral bemoedigend op gereageerd, ik ben altijd welkom, zulke mensen zijn het.

Ik had een consult aangevraagd om weer even met beide benen op aarde te landen. Meestal confronteert de huisarts me wel met dingen die ik zelf minder goed zie, die me doen beseffen waar ik sta en waar ik heen wil. Zon gesprek komt er vaak op neer dat ik dingen te snel wil. Iets wat mensen die me beter kennen niet vreemd voor zal komen. Vandaag verliep het echter anders... 


Ik ben samen met de hondjes volop op huizenjacht. Daar kun je veel tijd voor nemen. Voor mijn gevoel doe ik dat ook en zo rijden we kilometers door de Morvan om uithoeken te bezoeken, te voelen wat ze met me doen, erachter te komen waar we ons het meest thuis voelen. Het beeld dat ik had van vooral bos en stilte is nu ik hier woon veranderd in veel meer. Je kunt het leven hier net zo druk maken als je zelf wilt en wat blijkt? Ik houd meer van Doggy Dates, filmavondjes en etentjes dan ik dacht! Het is gezellig om je onder geëmigreerde landgenoten te begeven! Dat zijn toch de mensen met wie ik de keuze voor een nieuw bestaan gemeen heb. Een leven alleen in de stilte ergens in Frankrijk zonder winegums, Unox rookworsten, hagelslag en koffiemelkpoeder, dat valt toch ook niet mee?





Nooit gedacht dus dat ik me hier sociaal zou gaan voelen en dat is nog steeds niet alles. Want ondanks de spanning van huizen kijken en nadenken over wat voor plek ik nodig heb om die brug van talenkennis tussen de Nederlanders en de Fransen te zijn, wordt me steeds duidelijker dat ik een mensenmens ben en dat ik me in een sociale rol óók heel erg mezelf voel, naast de rust van het alleen werken en schrijven of schilderen. Een mens heeft meer te bieden dan hij zelf soms denkt, dat blijkt wel weer 
Die autoritjes door dit mooie stuk Frankrijk leren me dat het niet uitmaakt waar je woont, als je in staat bent overal iets van te maken, dan is dat goed. En dat doe ik. Je kunt me in een caravan zetten en ik maak er iets van. Dat is een prettige constatering die me doet beseffen dat ik minder vatbaar ben geworden voor de pieken en dalen zoals ik die voorheen kende. Blijkbaar ben ik daar overheen gegroeid? Dat was ook de conclusie van de huisarts.


Er zijn mensen die anders zijn. Geen huisje, boompje, beestje types, geen partner en daaruit voortvloeiend kinderen krijgen, een huis kopen en jarenlang naar alle tevredenheid hun werk doen. Mensen die anders zijn worden keer op keer geconfronteerd met hun bijzonderheden. Dat kan een last zijn waar je aan onderdoor gaat als je het niet onder ogen wilt zien, maar het is een kracht als je dat wel durft en je open stelt om te blijven leren en je verder te ontwikkelen, waarbij de richting waarin niet wezenlijk veel uit maakt. Met dit soort mensen komt het uiteindelijk overal wel goed, of ze er nu borstkanker bovenop krijgen of niet.

woensdag 14 februari 2018

Over de wijsheid van honden


Als s nachts het hout knettert in de kachel, hoor ik Régis van de bank af komen op zoek naar mij. De ruimte waar de bank staat en de kamer waarin ik slaap zijn gescheiden door vijf brede traptreden met gladde treden. In het donker ziet hij met zijn bijna dertien jaar niet meer zo goed als vroeger. Hij staat dan heel zachtjes onderaan de traptreden te janken. Zo zacht dat als je het niet weet, je hem nauwelijks hoort.

Juliette die in mijn armen geplakt ligt te slapen richt haar kop op. Romeo komt vertellen dat er iets niet goed is en duwt met zijn snoet tegen mijn wang. Ik aai Romeo en zeg zeg maar tegen Régis dat het goed is, toe maar! Romeo loopt naar Régis en geeft hem een klein duwtje zodat hij de trap op durft en samen komen ze naar me toe. Romeo krijgt van mij een groot compliment waardoor hij mijn wekker en leesboek van het nachtkastje zwiept. Régis ploft tegen me aan (gewoon op Juliette) en begint ontzettend blij mijn gezicht te likken tot het zeer doet. Want de grote lieverd houdt niet van hout dat té hard knettert, dat is duidelijk. 
Vroeger had ik hem of U.W.O. mijn eerste hondje misschien weggejaagd. Ik wilde slapen en geen gedoe. Nu ik ouder ben en buitenaf woon waar we veel meer op elkaar aangewezen zijn, herken ik emoties bij mijn honden die ik eerst niet zag en waar ik nu op in kan spelen. De stille omgeving verscherpt mijn toch al gevoelige zintuigen en dat maakt me gelukkig maar ook verdrietig... 

Dagelijks geluk 

Het geluk zit in de band die ik met alle drie mijn honden voel. Ik heb nooit meer van een levend wezen gehouden dan van mijn honden, ik vertel het ze elke dag, maar pure liefde brengt ook verdriet met zich mee. Verdriet om het onbegrip van de wereld waarin miljoenen honden geen goed leven leiden, verdriet om honden die in sommige landen alleen gefokt worden om opgegeten te worden, verdriet om al het onrecht dat honden aangedaan wordt door mensen die geen kaas van ze hebben gegeten maar dat wel denken. Het kleine leed dat ik in restaurants en op straat zie, en dat zijn dan nog honden die weleens buiten komen en niet in stallen en schuren aan een ketting liggen. Goedbedoelende aaien op koppen die daaronder weg proberen te komen, want een hond houdt niet van aaien op de kop, net zo min als wij. Dat is bedreigend, dat is eng. Tongelende en hijgende honden die geknuffeld worden en al hun kalmerende signalen genegeerd zien. Honden houden er niet van geknuffeld te worden, nabijheid levert stress op als ze dit niet in alle veiligheid geleerd is.

Zo zijn er elke dag voorbeelden van klein hondenleed waar ik niet tegen kan. Het grote leed is onzichtbaarder. De puppybroodfok in de zogenoemde puppymills waar achter elkaar nestjes worden gefokt en geen hond buitenlicht ziet. De mishandelingen. De opgesloten honden die we niet zien omdat ze nooit buiten komen. We weten dat ze er zijn want er ontsnapt er weleens een die in een asiel terecht komt en niet bestand is tegen de wereld omdat hij nooit ergens anders geweest is dan in een hok of een kleine badkamer. Ze zoeken opvangfamilies, vrijwilligers die ze willen socialiseren of een klein beetje het vertrouwen in de mens herstellen dat zo beschadigd is geraakt. Zo'n hond heeft gemiddeld zes jaar nodig om over zijn trauma heen te komen als hij dat al komt. 

Als kinderen dit overkomt dan is dat groot nieuws. Het komt in de krant en iedereen spreekt er schande van. Er wordt direct actie genomen en zon kind bevrijd en in een opvanggezin geplaatst. Ik houd niet van de vergelijking tussen honden en kinderen. Een hond is een hond en geen kind. Maar als het over kansen gaat dan zouden honden net zoveel nieuwe kansen moeten krijgen als kinderen. En dat geldt niet alleen voor honden maar voor alle dieren. Er wordt meer onrecht dan recht gedaan in de relatie tussen mens en dier op deze wereld en het verstomt mijn geluk als ik niet oplet.

Doggy Date Morvan Voie du Tacot 


Achter Doggy Date Morvan zit een diep in mij gewortelde missie: het vergroten van het geluk van honden door ze in alle vrijheid kansen te bieden zichzelf te zijn, volop hondentaal te spreken, tijd te hebben nieuwe omgevingen te besnuffelen, contact te maken met elkaar en met hondeneigenaren die er net zo over denken als ik en in staat zijn alleen op een positieve manier met ze om te gaan. Iets hiervan heeft zich van kinds af aan in mij geworteld en naarmate ik honden en hun gedrag ben gaan bestuderen is die drang tot meer rechten voor honden in de samenleving alleen maar sterker geworden.

Tijdens de laatste Doggy Date ving ik echter geluiden op die mij teleurgesteld hebben en me mijn nachtrust gekost. Menselijke onvrede over de wandeling: té kort, té lang, mensen moeten er lang voor rijden, het zou Saskias feestje zijn (ik was inderdaad de slingers vergeten!), er werden teveel fotos gemaakt onderweg waardoor het wandeltempo te laag lag enz. Kortom, er zijn mensen die anders in het fenomeen Doggy Date staan dan ik. Dat kan. Misschien ben ik niet duidelijk genoeg? Ik probeer het nog maar eens... 

Mijn idee van een Doggy Date is dat er tijdens de wandelingen alle ruimte voor honden moet zijn en dat het in de allereerste plaats om hen gaat en niet om ons, mensen. We stellen onszelf op deze aardbol helaas al genoeg voorop met alle gevolgen vandien. De wandeling liep anders dan gepland door de sneeuw en een boom op de weg, maar honden interesseert het werkelijk niets hoe ver we lopen of waar. Ze zijn instinctief en leven in het moment. Natuurlijk is het leuk als er veel mooie uitzichten zijn en mensen ook genieten van de omgeving en een stevige wandeling, daar houd ik ook van, maar dat is niet het belangrijkste tijdens een Doggy Date Morvan.

Op de hellingen boven Bussy lag onverwacht nog een dik pak sneeuw

Na die wandeling voelde ik me niet goed. Eerlijk gezegd dacht ik dat ik misschien beter een hondenuitlaatdienst kon beginnen dan doorgaan met de groep voor honden en hun eigenaren. Maar waarom eigenlijk? Ik heb geen hond horen klagen! Op een enkele angstige en minder gesocialiseerde hond na liepen ze er allemaal zelfverzekerd en zeer op hun gemak bij, de staarten vrolijk kwispelend en heerlijk snel en alert reagerend op geuren, soortgenoten en andere mensen. Ik hoor ook zeker fijne en positieve geluiden van eigenaren die merken dat hun hond meer zelfvertrouwen en plezier in het leven heeft sinds ze meegaan met de Doggy Dates. De fotos tonen ook dat de honden gelukkig zijn en dáár gaat het om. Ik wéét het ook wel: ik stel hoge eisen aan het leven in het algemeen en aan andere mensen en de dingen die ik doe. Daar loop ik vaker tegen aan en als ik het dan  even niet meer weet, het stof van de storm nog zand in mijn ogen strooit dan zijn daar Régis, Romeo&Juliette die mij er fijntjes aan herinneren dat hun hondenleven bij mij de moeite waard is en vooral dat er om mij heen heel veel liefde is, vooral midden in de nacht als de kachel te hard knettert. Happy Valentine! 


vrijdag 12 januari 2018

Watersnoodramp

De gelukkigste mensen zijn zij die zich overal thuis voelen. Ik zeg dit vaak tegen mezelf en nu schrijf ik het maar eens op. Zon blog als dit is mijn manier om dingen op een rijtje te zetten naast dat het leuk is om met anderen te delen wat me bezighoudt. 


Zo riep mijn vorige blog medeleven op. Ik had het koud, mijn huurhuis was vochtig en tochtig en ik baalde daar stevig van. De stormen die over Frankrijk raasden zijn vandaag geluwd en we likken onze wonden. Huizen bleken poreus, beekjes kolkende rivieren en daken niet bestand tegen de abnormale hoeveelheid water die over ons land stroomde. Beangstigend. De honden en poezen waren onrustig. De wind gierde langs de luiken en we waren s nachts schrikachtig door de vreemde geluiden die van buiten kwamen op deze normaal zo stille plek. Takken schuurden langs muren en schuren, emmers en plastic potten vlogen door de tuin en overal gutste water langs. De natuur liet zich horen. De brandweer werkte uit alle macht om mensen van de verdrinkingsdood te redden, ondergelopen kelders te dempen en bomen van wegen te ruimen. Het waren ongekend heftige stormen, mijn werkstukje van de lagere school over de Watersnoodramp van 1953 kwam voor mijn gevoel tot leven. 

Romeo houdt van water 

Die paar centimeter regenwater die ik dus in mijn emmers, potten en pannen in de keuken hoorde druppelen was niets vergeleken bij de liters en liters waar mensen om mij heen in hun woonhuis last van hadden. Mijn huiseigenaren wonen na vijfentwintig jaar hier nu naast dat lieflijke kabbelende beekje Hun héle tuin stond blank! De vissen, zorgvuldig uit mijn vijvertje met emmers overgebracht naar hun nieuwe vijver - want de nieuwe huurster had er niks mee, ja ik dus! - zwommen fluitend met hun middelvinger omhoog richting zee en hun vijf jachthondjes en kippenren moesten in allerijl verplaatst voor iedereen zou verzuipen. Kom ik aan met mijn gemiemel over wat lekkage in de keuken… Ik voelde me net Juliette die als er tijdens een boswandeling een ieniemienie takje van een braamstruik in haar staart hangt naar me toe gerend komt met pure paniek in haar blik:  de wereld vergaat! 

Juliette is een jaar geworden 

Ik voelde me weer écht Nederlands toen ik achter al dit geleden leed van anderen kwam. Mijn dringende behoefte aan alles goed geregeld hebben, die drang naar de luxe en het comfort waar ik in opgegroeid ben en stevig balend van alles dat niet is zoals ik het gewend was. Wat ben ik toch een verwend nest! Ik schaam me er opnieuw voor. Ik wilde in Frankrijk wonen, in zon gezellig Frans huis met balken en een balkon met een mooi en sierlijk smeedijzeren hek, trappetjes buiten, luiken en dikke muren. Het échte leven dichter bij de natuur zou ik gaan beleven! Tussen de Fransen en met de Fransen. Maar dat leven houdt in dat er weleens iets anders loopt en dat de dingen op een andere manier geregeld zijn en meestal zelfs niet. Zelf aangebouwde delen van een huis minder stevig dan in Nederland en er valt weleens een lamp naar beneden of er komen duizenden bijen en vliegende mieren uit de muur. Ja, zo gaat dat hier al tientallen jaren. Wie ben ik om daar een punt van te maken? 

Het goede aan dit alles is: ik heb weer een les geleerd. Geen Franse les, maar een levensles. Je kunt niet alles krijgen wat je hebben wil, maar als je om je heen kijkt en ziet wat je wél hebt, wat er aanwezig is in de mensen die hier geboren zijn, dan is dat misschien niet het geijkte leven volgens de levensstandaard die je kent, maar wat een innerlijke rijkdom, levenswijsheid, levenskracht, overlevingsdrang, zelfredzaamheid en kennis van de natuur kom ik tegen.  


Régis zou het met zijn 12,5 jaar rustiger aan kunnen doen, maar niets is minder waar. Hij is fit en leeft er lustig op los. 


Ik woon in een fantastisch huurhuis, echt! Ik heb de indeling van de woonkamer en eetkamer veranderd, open deuren en gaten gedicht met fleecedekens en slaapzakken, het is nu warm, droog want het regent niet meer zo hard en ik ben toch eigenlijk godverdomme gelukkig hier. De sleutel die ik in mijn vorige blog nog zocht lag dus geduldig te wachten tussen de emmers, potten en pannen met laagjes regenwater op de keukenvloer. En ik heb me voorgenomen: ik houd die sleutel voortaan stevig vast en mijn mond dicht als er weer iets onverwachts in dit huis gebeurd. Zo lopen de dingen...
En de lente komt heus snel genoeg. 



vrijdag 29 december 2017

Kers op de taart

De winter is de tijd bij uitstek om terug naar je kern te gaan. Dat zie je buiten, in de natuur trekt alle energie zich uit bomen en planten en verzamelt zich zo diep mogelijk in de wortels om straks in de lente weer met kracht naar buiten te treden. Als mens zou je nu ook alles moeten laten, geen conflicten opzoeken, geen discussies aangaan, geen nieuwe dingen opstarten, dat komt na de tweede helft van januari weer. Ontvangen, open blijven staan en verwonderd om je heen kijken als een land dat open geploegd in voren ligt. Het leven stroomt door je heen, je hoeft er niets voor te doen en zo creëer je een bedding van rust en stilte. Dat is de theorie van de winter volgens Leven&werken in het ritme van de seizoenen van Jaap Voigt. 



Ik houd van de winter. Ik houd ervan me terug te trekken in mijn huis, mijn woorden en mijn verf. Muziek luisteren, films kijken, eten met vriendinnen, wandelen en knuffelen met de hondjes en vooral schrijven. Veel schrijven, aan La vie en rose, aan mijn nieuwe schrijfproject, aan gedichten en gewoon, voor mezelf, op papier waar daar zijn er pas werelden te ontdekken, ongebaande paden te vinden of zo ervaar ik het. Dat deed ik voorheen ook altijd en ik was van plan daar in Frankrijk mee door te gaan, sterker nog, ik zou hier op het Franse platteland zelfs meer rust en stilte vinden!

Als ik terugblik op 2017 en nadenk over mijn emotionele jaaroverzicht wat ik rond elke jaarwisseling doe, dan zie ik veel mooie dingen: ik kreeg mijn laatste bestraling op 13 januari 2017 en daarna diende zich een nieuwe vrijheid aan waarin ik gestuwd door de verplichte hormoonkuur vele ideeën kreeg, geen slechte maar mijn lichaam moest haar energie nog terugvinden om de plannen te dragen en dat lukte niet meteen.

Nieuw haar en nieuw leven (Januari 2017)

Mijn hoofd wilde van alles, maar door mijn lijf baanden de hormonen paden waardoor mijn emoties alle kanten op gingen en meer en meer verwilderden en ik bijna het overzicht kwijtraakte. Na zeven maanden en een goede gesprekken met vrouwen die hetzelfde hadden ondergaan, besloot ik met de hormoontherapie te stoppen en zo te voorkomen dat ik nog vijf jaar door het leven zou stuiteren terwijl ik tegelijk die intense vermoeidheid voelde. En de angst dat de kanker terugkomt dan? Gek genoeg heb ik daar geen last van gekregen zoals ik ook tijdens de behandeling niet bang ben geweest, ja, op bepaalde momenten sloeg pure machteloosheid toe, in het ziekenhuis na mijn eerste operatie toen mijn bed omringd werd door verpleging en er slangetjes uit mijn lichaam hingen. Welkom in de medische wereld! 

Juliette 3 maanden

In de prille lente kwam er een klein en heel lief en zacht meisje bij ons wonen die net als ik een nieuwe wereld te ontdekken had en dat hebben we gedaan, samen met Régis&Romeo verwelkomden we Juliette, alias Nati the Hope geboren in de laatste week van mijn bestraling. Een geweldig wezen, zacht, zachter en vele malen zachtaardiger dan ik ooit kon dromen. Zij maakte mijn roedel compleet, wat een rijkdom! Want wie kanker in zijn lijf tegenkomt gaat nadenken over wat werkelijk belangrijk is in het leven. Voor mij waren dat vragen als: Hoe sta ik als mens stevig in mijn schoenen? Wat heb ik nodig om gelukkig te zijn? Een emigratie op zich leidt al onvermijdelijk tot ontmoetingen met nieuwe mensen, ontdekking van een nieuw land met andere gewoontes en alles wat dat met je doet, naast gemis en pijn van wat je achter hebt gelaten. Ook al kom ik mijn hele leven al in Frankrijk en wonen mijn ouders hier bijna vijftien jaar, ergens wonen is anders. En voor mij gold de ontdekking van een heel nieuw leven want als ik niet behandeld was, zou ik er nu niet meer zijn. Zo simpel is het.

 In de zomer begon ik wat meer te leven, hier en daar gaf ik een Franse les in ruil voor diensten (gras maaien en ander tuinonderhoud zijn een belangrijke klussen die ik na de verwijdering van mijn lymfeklieren in mijn arm niet meer zelf kan doen) en diverse spullen die ik nog nodig had, daarnaast heb ik met mijn schilderijen meegedaan aan de jaarlijkse expositie in Anost, ik heb veel nee gezegd tegen een voorzittende rol in de organisatie van de expositie, tegen mooie initiatieven van andere kunstenaars die me bij hun projecten wilden betrekken, ik ben verder gegaan met het schrijven van La vie en rose en in september hondenwandelingen door de Morvan gaan organiseren, deels voor mezelf, om conditie op te bouwen en zielsverwanten te ontmoeten, maar voor een belangrijker deel om mijn honden ook een sociaal leven te gunnen, zodat ook zij contacten met soortgenoten op konden bouwen, wandelend over de heuvels kom je een heleboel vossen, zwijnen en reeën tegen maar geen hond om mee te spelen. Zo ontstond Doggy Date Morvan en via de groep op Facebook spreken we nu maandelijks af. 

Doggy Date Morvan op de Haut Folin

Op dit moment dient het nieuwe jaar zich aan en zou ik me zeker zo tussen Kerst en Oud en Nieuw in mijn bedding van rust en stilte moeten bevinden. Dat is alleen niet zo... Ik voel me opgejaagd en verdraag de tocht slecht, het vocht dat uit de grond komt waarop dit huurhuis gebouwd is zorgt voor natte matrassen waar ik op slaap, schimmelvorming aan de muren en vanaf de bovenkant van dit alles word ik geteisterd door herhaalde lekkages op diverse plekken. Is het echt zo erg of overdrijf ik? En als dit niet de oorzaak van mijn onrust is, wat is het dan? Waarom ga ik er deze koude dagen liever op uit dan dat ik thuisblijf en schrijf, zoals ik s winters meestal het liefst deed? Ik kom niet verder dan dat ik een ander huis nodig heb om mijn rust te vinden. Kou is onrustig. Trappetjes en een te laag plafond ook. En de rest van de huishoudelijke ongemakken die ik tegenkom maar jullie zal besparen.

De Morvan is een arme streek met veel goedkope huizen die gerenoveerd moeten worden of dat al zijn en na verbouwingen voor nieuwe kopers teveel geld kosten want, zo is mij verteld, wie meer dan 150.000 te besteden heeft, vertrekt naar andere delen van Frankrijk. Ik woon bijna twee jaar hier en heb een aantal huurhuizen gezien. Heel erg nuttig want ik denk niet dat ik ooit nog in een huis zal wonen dat net zo groot en tochtig is als waar ik nu woon, net zo slecht geïsoleerd en waarvan ik de helft niet gebruik, s zomers niet en s winters al helemaal niet. Begrijp mij niet verkeerd, ik ben blij hoor, dat ik iets voor mezelf gevonden heb, ik moest echt een eigen plek met mijn eigen spullen tijdens het verwarrende eerste jaar Frankrijk van verhuizen en behandeling dat 2016 voor mij was.

  
Blij met mijn hondenleven (november 2017)
Met dank aan Loïs Ebbing Photographie 

Ik ben helemaal thuis in de Morvan, met mijn liefsten in mijn hondenleven tussen de Fransen en de Franse Nederlanders, in de Franse taal, met andere fijne dingen zoals bos naast de deur om het leven in mijn ziel te voelen en een omheinde tuin voor de hondjes met zon en schaduw en de vele leuke mensen die hier wonen. Ik hoop ook dat 2018 een jaar wordt van verdieping van alles wat ik tot nu toe heb opgebouwd, maar boven alles zou ik die heerlijke bedding terug willen, die zoete bedding die ik in Nederland had en waar ik nooit bij stil stond Een klein huisje, te koop met een bescheiden hypotheek of desnoods weer te huur, maar waar uitzicht is op de heuvels vanachter mijn schrijftafel en waar het warm is in de winter en koel in de zomer, waar ik overal kan staan zou ook fijn zijn maar vooral waar ik als ik een blog of iets anders op mijn laptop tik, geen last heb van stijfheid omdat de tocht en koude lucht langs mijn benen, rug en nek strijkt. Een warme plek om lekker te spinnen in mijn web, in mijn wereld van woorden Dat is alles, de overige ingrediënten voor een gelukkig Frans leven zijn er, allemaal. Alleen die kers op de taart, die ene grote dikke kers


Een mooi en warm 2018!